چکیده 
این پژوهش به تحلیل عمیق پدیده Late Reserve در شرکت‌های بیمه اتکایی می‌پردازد؛ پدیده‌ای که به بخش از ذخایر خسارت اطلاق می‌شود که مربوط به خسارات واقع‌شده در دوره‌های گذشته بوده اما با تأخیر قابل‌توجهی به بیمه‌گر اتکایی گزارش می‌شود. این تأخیر، که ناشی از ویژگی‌های ساختاری صنعت بیمه اتکایی است، یکی از منابع اصلی عدم‌قطعیت در برآورد ذخایر و نوسانات نتایج مالی به‌شمار می‌رود.
در این تحقیق، ابتدا چارچوب مفهومی Late Reserve با تفکیک آن از سایر اجزای ذخایر از جمله IBNR و IBNER تبیین شده و سپس عوامل مؤثر بر شکل‌گیری آن در سطوح مختلف مورد بررسی قرار می‌گیرد. این عوامل شامل کیفیت و کفایت داده‌ها، ساختار قراردادهای اتکایی، الگوهای گزارش‌دهی شرکت‌های واگذارنده، ویژگی‌های رشته‌های بیمه‌ای و شرایط محیطی و حقوقی حاکم بر بازار می‌باشد. در ادامه، روش‌های سنتی برآورد ذخایر نظیر روش توسعه، روش نسبت خسارت مورد انتظار و روش Bornhuetter-Ferguson در چارچوب تحلیل Late Reserve بازنگری شده و محدودیت‌های آن‌ها در مواجهه با تأخیرهای گزارش‌دهی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد .
این پژوهش همچنین به معرفی رویکردهای پیشرفته‌تری از جمله مدل‌های مبتنی بر تحلیل بقا، مدل‌های شدت خطر و تکنیک‌های داده‌کاوی برای مدل الگوی تأخیر در گزارش‌دهی می‌پردازد. هدف از این رویکردها، تفکیک دقیق‌تر مؤلفه Late Reserve از سایر اجزای ذخیره و بهبود دقت پیش‌بینی تعهدات آتی است. علاوه بر این، تأثیر طراحی یک نظام پایش مستمر Late Reserve بر شاخص‌های کلیدی عملکرد، ثبات سودآوری و مدیریت سرمایه مورد بررسی قرار می‌گیرد.
نتایج تحقیق نشان می‌دهد که استقرار یک چارچوب نظام‌مند برای مدیریت Late Reserve می‌تواند به‌طور معناداری منجر به کاهش نوسانات نتایج فنی، افزایش شفافیت گزارشگری و بهبود تصمیم‌گیری‌های راهبردی در شرکت‌های بیمه اتکایی شود. در نهایت، پیشنهادهایی برای توسعه دستورالعمل‌های داخلی، بهبود زیرساخت‌های داده‌ای و تقویت نظارت نهادهای تنظیم‌گر ارائه می‌گردد.