چکيده 
رتبه‌بندی یکی از مسائل مهم در علم داده و تصمیم‌گیری است که در حوزه‌های مختلف نظیر موتورهای جست‌وجو، سیستم‌های توصیه‌گر، مسائل مالی، ارزیابی عملکرد و سیاست‌گذاری کاربرد گسترده‌ای دارد. هدف مسئله رتبه‌بندی، استخراج یک ترتیب خطی از گزینه‌هاست به‌گونه‌ای که بیشترین سازگاری را با داده‌های مشاهده‌شده داشته باشد. این مسئله معمولاً در قالب مسئله ترتیب خطی فرمول‌بندی می‌شود، اما یکی از چالش‌های اساسی آن این است که در عمل، داده‌های واقعی معمولاً با ناسازگاری، اطلاعات ناقص، ترجیحات متناقض و چرخه‌های ترجیحی همراه هستند و در نتیجه، رتبه‌ای که با يک روش رتبه‌بندي برای یک گزینه به دست می‌آید ممکن است با ابهام و عدم‌قطعیت همراه باشد. به بیان دیگر، ممکن است جایگاه یک گزینه در میان رتبه‌بندی‌های مختلفی که همگی از حل مسئله ترتیب خطی حاصل شده‌اند، اختلاف قابل‌توجهی داشته باشد. از این رو، مفهوم «رتبه‌پذیری» به‌عنوان پیش‌شرط رتبه‌بندی مطرح شده است. رتبه‌پذیری معیاری برای سنجش میزان قابلیت استخراج یک ترتیب خطی معنادار، پایدار و قابل‌اعتماد از داده‌های مقایسه زوجی است و می‌تواند پیش از انجام رتبه‌بندی، کیفیت و میزان اعتمادپذیری ساختار داده‌ها را ارزیابی کند. در این گزارش، ابتدا مدل‌سازی گرافی مسئله رتبه‌بندی، ویژگی گراف‌های غلبه کامل و فرمول‌بندی‌های مختلف مسئله ترتیب خطی معرفی می‌شود و چالش‌های ناشی از وجود جواب‌های بهینه دگرین و عدم‌قطعیت در رتبه‌بندی‌ها مورد تحلیل قرار می‌گیرد. سپس اهمیت مفهوم رتبه‌پذیری تبیین و مهم‌ترین شاخص‌های کمی برای سنجش آن مطرح می‌شوند. در بخش کاربردی، مفهوم رتبه‌پذیری در قالب دو مطالعه موردی در صنعت بیمه شامل رتبه‌بندی صندوق‌های سرمایه‌گذاری با درآمد ثابت و رتبه‌بندی شرکت‌های بیمه بررسی می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که تحلیل رتبه‌پذیری می‌تواند به‌عنوان ابزاری مکمل در کنار روش‌های رتبه‌بندی، به تصمیم‌گیرندگان کمک کند تا پیش از اتکا به نتایج رتبه‌بندی، میزان اطمینان‌پذیری آن‌ها را ارزیابی نمایند.