آیا سرمایه‌گذاری‌های شرکت‌ بیمه می‌تواند به پر‌کردن شکاف زیرساختی کمک کند؟

چکیده 
زیرساخت، مجموعه‌ای از تأسیسات و سازه‌های دائمی است که برای مهندسی یک اقتصاد قوی، انعطاف‌پذیر و رو به رشد و برای یک جامعه کارآمد مورد نیاز است. عدم نگهداشت و گسترش زیرساخت با سرمایه‌گذاری‌های کافی در نهایت بهره‌وری، تاب‌آوری و پتانسیل رشد را تحلیل می‌برد. متأسفانه، اگرچه در چند سال گذشته پیشرفت‌هایی حاصل شده، شکاف قابل توجهی بین سرمایه‌گذاری زیرساختی لازم برای حمایت از شادابی و رشد اقتصادی مستمر و آنچه در حال حاضر تأمین مالی شده و در آینده نزدیک پیش‌بینی می‌شود تأمین مالی گردد، وجود دارد. در ایالات متحده، شکاف تأمین مالی توسط انجمن مهندسان عمران آمریکا  نزدیک به ۲٫۶ تریلیون دلار در دهه آینده برآورد شده است. افزون بر این، با نرخ‌های کنونی سرمایه‌گذاری زیرساخت ایالات متحده، انجمن مهندسان عمران آمریکا  پیش‌بینی می‌کند این شکاف تا سال ۲۰۳۹ برای ایالات متحده ۱۰ تریلیون دلار تولید ناخالص داخلی از دست رفته تجمعی، بیش از ۳ میلیون شغل و ۲٫۴ تریلیون دلار صادرات هزینه داشته باشد.
پس از بحران مالی ۲۰۰۸، عرضه تأمین مالی بلندمدت زیرساخت ایالات متحده، به‌طور فزاینده‌ای بر عهده سرمایه‌گذاران نهادی مانند شرکت‌های بیمه، صندوق‌های بازنشستگی، صندوق‌های ثروت ملی و سایر موسسه‌هایی افتاد که باید سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت را حفظ کنند تا شکاف مدت زمان  و ریسک نرخ بهره را به حداقل برسانند. پروژه‌های زیرساخت معمولاً وثیقه‌گذاری می‌شوند که حفاظت اضافی در برابر ریسک نکول ارائه می‌دهد، و آن‌ها معمولاً جریان‌های نقدی نسبتاً قابل پیش‌بینی و باثباتی را در بلندمدت ایجاد می‌کنند در حالی که فرسایش بالقوه سرمایه را به حداقل می‌رسانند که به‌خوبی با نیازهای این موسسه‌ها سازگار است.
شرکت‌های بیمه مدت‌ها است که حضوری قابل توجه در تأمین مالی زیرساخت داشته‌اند. برای مثال، یک ارزیابی پیشین برآورد کرده بود که بیمه‌گران آمریکایی تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵ تقریباً ۲۲۳ میلیارد دلار اوراق بهادار آمریکایی، ۱۹۸ میلیارد دلار اوراق قرضه تعهد عمومی، ۲۹۶ میلیارد دلار اوراق قرضه درآمد شهرداری و ۷۸۰ میلیارد دلار اوراق قرضه شرکتی در بخش‌های گسترده زیرساخت زیر نگهداری می‌کنند: خدمات رفاهی، منابع طبیعی، ارتباطات، حمل‌ونقل، زیرساخت اجتماعی و تولید برق.  اگرچه این ارقام قطعی نبودند و از تعریف دقیقی از زیرساخت‌ها استخراج نشده بودند، اما کل مبلغ بر حضور بالقوه شرکت‌های بیمه به عنوان یک سرمایه‌گذار نهادی در این طبقه دارایی تأکید می‌کند.